Het pechduiveltje

      4 Reacties op Het pechduiveltje

Eergisterennacht heerlijk geslapen in O’Haver Lake. En de dag daarna ook lekker gefietst. Daar lijkt een verband tussen te bestaan. Afgelopen nacht belabberd geslapen (Cochetopa pas) en vandaag beroerd gefietst. Ik begin op zo’n dag dan ook meteen een hekel te krijgen aan alles dat mij mogelijk tegenhoudt om lekker te fietsen. Om te beginnen een vervelende pas, met processieklimmen, teveel stenen, lange wasbordstukken, allemaal niet mijn ding. Vervolgens is het veel te heet (uiteindelijk ruim boven de dertig graden). En dan springt op het laatst ook nog het pechduiveltje achterop. In een prachtige omgeving, maar op een knaken-fietspad, rijdt ik een flinke slag in mijn achterwiel en verlies ik een schroef waarmee een van mijn achtertassen vastzit. Ik was knap chagrijnig kan ik je vertellen. Ik kwam weer op ideeën om de fiets weg te knikkeren en een pickup te huren voor de rest van de tocht. Dan weet je het wel. Maar goed, een paar uur verder ziet de wereld er weer anders uit. De tas is gemaakt. De slag in mijn achterwiel teruggebracht tot aanvaardbare proporties. Laten we het morgen maar weer proberen.

Ik twijfel wel aan de keuzes die ik gemaakt heb. Over wat mee te nemen en hoe. Komt ook door onze ontmoeting met Bill, een Amerikaan die ook de Divide rijdt, alleen een beetje sneller dan wij (zie ook blog René). Hij rijdt erg minimaal. Zoals de echte wedstrijdrijders. Geen kookspullen, geen normale kleding (zijn vrouw pikt hem op aan het eind, mijn vrouw niet). Hij eet warm wanneer het kan, en zat gisterenavond een zakje gemengde noten/zuidvruchten op te knabbelen als avondeten. Als ontbijt idem dito. Ik zou daar de Carneropas niet mee opgekomen zijn. Ik heb dus meer bij me, noodgedwongen veelal achterop. Blijkt niet handig. Volgende keer anders doen 🙂

Knakenpad, maar wel mooie omgeving…

image

4 gedachten over “Het pechduiveltje

  1. Michael B.

    Ton, na deze pech en begrijpelijke maar nutteloze spijtgedachten die in je hoofd voorbijlomen wordt het hoog tijd om de groeten te doen. Jazeker jij mag nu de groeten doen: via Rene aan zijn vriend/kennis Thom Verheggen. Thom is nl een superfijne collega van mij. En ik vind het gaaf om via jou de groeten aan Thom te doen. 😉
    Kun je ook iets vertellen over de 10m flora?

    1. Ton

      Ha Michaël, als zand ook onder flora valt, kan ik nog wel iets schrijven. Overigens beweert René geen Thom Verheggen te kennen….? Waarom denk jij van wel?

  2. Marianne

    Volgende keer…..? Dan gaat A. met je mee, fietst ze met de ‘overtollige’ bepakking vast vooruit en haalt ze je op bij het eindpunt ;-P. Mooi om je verhalen te lezen, het eindpunt is in zicht! Geniet nog even samen.

  3. Annette Voets

    Gaan we nou zeuren dat IK je niet kom ophalen?? Volgens mij….
    En volgende keer? Dan fiets ik toch “gewoon” mee. Wel zo gezellig (denk ik, als je niet te chagrijnig bent)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.