Normvervaging

      Geen reacties op Normvervaging

Ooit had ik een opdrachtgever die zelf ook graag fietste. Toen ik hem vertelde dat ik twee weken door de Pyreneeën ging fietsen met een vriend, zei hij “Oh, scheten en boeren laten”. Nou zal ik niet zeggen dat dat de essentie is van mannen die samen op fietsvakantie gaan. Maar er lijken wel drempels weg te vallen. Of normen opgerekt zoals je wilt. Of grenzen die vervagen. Nu zit je natuurlijk ook dicht op elkaar. En al hebben wij ieder een eigen tentje, de geluidisolatie is naadje. Dus ja, je hoort wel eens wat. Dat het niet altijd beperkt blijft tot de beslotenheid van de eigen tent is ook logisch. Niet alles laat zich in een dag-nacht-ritme proppen. En als je om de dag een blik bonen als avondmaal hebt, laat dat je darmen niet onberoerd.
Maar er vervagen meer normen. Ik zat gisteren een ijsje te eten. Hägen Dasz, met chocola. Er was een stukje op mijn fietsshirt gevallen. Maar dat zag ik veel te laat, dus dat stukje was al volledig gesmolten. Mijn eerste reactie was toch even er af vegen. Maar dat ging natuurlijk niet. Gevolg: een flinke vlek. Echter bij nadere beschouwing bleek de vlek niet storend. Daarvoor was het shirt al veel te smerig. Maar toch vandaag weer lekker in gefietst. Zou ik thuis niet gedaan hebben!

In de serie bijzondere slaapplaatsen hebben we weer een nieuwe. We zijn terecht gekomen in Hartsel, bij een Lodge. Niks te doen, maar zeer chique. Scott, de eigenaar, is een leuke vent. Maar kamers zijn $100 p.p per nacht. Te duur. Een huisje kan ook: $170 voor twee personen. Ook te duur. Maar voor $25 mogen we nu in de schuur slapen (is een groepsruimte met schone vloer, licht en water), maar ook gebruik maken van een huisje. We mogen daar douchen, wifi gebruiken, eten en tv kijken. Alleen niet slapen. Bijzonder. Hij is zelf weer vertrokken. Moest nog gaan jagen.

Nog even over normen. Tot pakweg gisteren, Silverthorne, altijd vriendelijke Amerikanen tegengekomen. Iedereen groet je, altijd tijd voor een praatje. Maar gisteren en vandaag (Breckenridge, ook een wintersportplaats) was dat helemaal afgelopen. Kwam pas terug toen we de bergen uit reden en via Como (half dood dorpje) een hoogvlakte op fietsten. Nu is iedereen weer vriendelijk. Gelukkig. Verklaring? Silverthorne en Breckenridge zijn vakantiedorpen die binnen een goed uur rijden van Denver liggen. Misschien zijn we deze twee dagen vooral stedelingen tegen gekomen. Een ander soort Amerikaan. Ik ben blij dat Scott tot de plattelanders hoort!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.