Van de jaren ’70 naar de eeuwigheid

      Geen reacties op Van de jaren ’70 naar de eeuwigheid

Nadat we dinsdagochtend ons eten en drinken uit de Candystore hebben gehaald, gaan we ontbijten in de Miners Grump, de tweede saloon van het dorp, naast het restaurant waar we gisteren hebben gegeten. De inrichting is een slap aftreksel van dat van de buren en zeker slordiger. Maar wel cowboystijl, zoals alles in dit oude mijnwerkerstadje. De eigenaar komt naar ons toe. Eind vijftig schat ik. Een vettige paardenstaart onder een kalende kruin. Zijn gezicht vertelt me dat hij minstens één illusie armer is. Wat we willen eten. Ik wilde goed ontbijten, maar liefst zonder eieren “any style”. Gelukkig staat ook French Toast op het menu. Als ik daar nu eens “cereals” bij neem? Zal wel iets met cornflakes of muesli zijn, denk ik. Als ik dat bestel, kijkt hij zorgelijk. Even achter kijken mompelt hij. Vijf minuten later komt hij terug met een paar pakjes Kellogs. “Ik weet niet of ze nog goed zijn. Eigenlijk bestelt nooit iemand cereals”. Ik besluit de gok te wagen. Wat kan er nou mis gaan? Ik vraag nog wel even of de melk vers is. Ja, natuurlijk zegt de man. Als wij even later zitten te eten, komt er nog iemand binnen. Een redelijke kopie van de barman. Eind vijftig, een vettig paardenstaartje, kalende kruin, ringbaardje. Hij loopt zwijgende naar de koffiepot en zet zich aan de bar. Hij gaat meteen helemaal op in de Western die op tv speelt. Ook ongeveer uit de jaren zeventig. Even later gaat onze barman drie krukken verder zitten. Ook met een mok koffie. Ook zwijgend. Alsof dit al jaren zo gaat. Met zijn allen zien we hoe een aanval door indianen op een postkoets ter nauwernood wordt afgeslagen. Daarna gaan wij fietsen. Het Great Divide Basin in. Een enorme komvormige vlakte waar we in twee dagen doorheen gaan. Nergens drinkwater, laat staan een winkeltje. Wijde vergezichten die uitnodigen tot wegdromen. Paden als wasborden die ervoor zorgen dat je wakker blijft. Na 60 km komt er een verrassing. Een boortoren en een tiental ja-knikkers. Een olieveld blijkt bij navraag. Samen met de paar boeren die hier in de zomer hun koeien laten grazen in de buurt van de spaarzame bronnen, is dit de enige activiteit in de Basin. Het kan geen toeval zijn dat het gaat om de belangrijkste producten voor de gemiddelde Amerikaan: benzine en hamburgers.
Maar als je zo door het Basin fietst zie je de tijdelijkheid in van deze bezigheden. Dit Basin lag er al zo bij lang voordat de Indianen kwamen en zal er ook zo bij liggen lang nadat de laatste cowboy verdwenen is. Een geruststellende gedachte.

image

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.