Toeval bestaat!

      Geen reacties op Toeval bestaat!

Vanochtend al ruim voor 8 uur naar de lobby van het motel. Chris zou me daar oppikken en mij meenemen naar Lima, om mijn portemonnee op te halen. 8:15 nog geen Chris. Ik loop naar de mevrouw die dienst heeft en hoor dat ze al aan het bellen is. Met Chris wordt het niks. Balen. Maar ze probeert nog wat. En ze vindt iemand: Richard. Achter in de zeventig maar vitaal. Hij doet nog klusjes in het hotel en, zo bleek later, hij gidst ook in Yellowstone Park. Richard was komen werken, maar had geen dienst. Ik op pad met Richard. Heerlijk. Gezellige man met veel kennis van de historie van de streek. En ruim in zijn tijd. Eerst even tanken, dan langs zijn huis (een vergaarbak van van alles en nog wat). Flesjes water en wat koekjes mee en zijn fototoestel. Hij wilde ook wat foto’s maken van een oude loods in Marida. Richard heeft namelijk zowel aan het spoor als aan de wegen gewerkt in Idaho en Montana. Die loods is een van de laatste die nog bestaat. Daar stonden vroeger de koetsen in die de mensen van het treinstation naar Yellowstone bracht. Over soortgelijke wegen als wij gefietst hebben. Dan moet je toch wel heel graag naar Yellowstone willen! Omdat hij gidst in Yellowstone met een groepje waarin ook veel indianen van de Nez Perce stam zitten, wist hij me ook veel te vertellen over de geschiedenis van de strijd tussen de indianen en de goudzoekers, gesteund door het leger. Boeiend. Zo zijn we speciaal langs een nationaal monument gereden, gewijd aan Chief Joseph. Ja, ook de Amerikanen hebben de laatste veertig tot vijftig jaar meer aandacht voor (en wat schuldgevoel over de behandeling van) de oorspronkelijke bewoners. Stel je voor. We rijden al kilometers over een weg dwars door velden met wilde salie (dat zijn die struiken waar ik het gisteren over had). Ik geloof dat we op dertig kilometer twee auto’s hebben gezien. Is er opeens een parkeerplaatsen met informatieborden én drie indianen te paard, gemaakt van plaatstaal. En dat is het monument voor Chief Joseph. Gelukkig wist Richard me te vertellen dat er ook jaarlijkse herdenkingen waren, waarbij alle partijen welkom waren en die de geschiedenis levend hielden.

Eenmaal in Lima, herkende de vrouw van de winkel (Laurie) mij meteen en gaf me mijn portemonnee terug. Helaas waren de dollars eruit, daar baalde zij ook van, maar zaten mijn kaartjes er nog in! De portemonnee was afgegeven door iemand die ook de Great Divide aan het fietsen was . Zij hebben samen besproken hoe ze mij het beste konden bereiken (zelfs overwogen om de ASN bank te bellen). Die fietser heeft een bericht geplaatst op het forum van de ACA, de organisatoren van de Great Divide . Dat moet ik nog eens opzoeken. Ongeveer op diezelfde tijd dat ik dat hoorde van Laurie, stond René bij een winkel in Island Park te praten met diezelfde fietser! Hij was oprecht blij toen hij van René hoorde dat ik op dat moment in Lima was om de portemonnee op te halen! Hij fietst iets voor ons uit en werkt in een fietsenzaak ergens in Colorado. Misschien kom ik hem nog tegen en kan ik hem persoonlijk bedanken.
Laurie wilde niets anders hebben dan mijn “bedankt”. Dat heeft ze uiteraard gekregen. Bij terugkeer in Island Park wilde ook Richard niets weten van betaling. Met moeite kon hem het geld geven voor de benzine. Ook hij had genoten van de trip, zei hij. Heerlijk zulke mensen!

Goed, ruim half drie stapten wij op de fiets. En Na 6 km lag ik er weer af! Op een pad, omschreven als “soft volcanic soil” verloor ik de macht over het stuur en rolde een talud af. Schaafwonden, verder niks. Alleen de schrik.

Daarna weer volop mazzel. Na een afwisselende tocht langs halfopen landschap, een prachtig rivierdal en de eerste graanvelden in de VS met als achtergrond Grand Teton, kwamen we bij de beoogde camping annex restaurant. Helaas, camping en restaurant bestonden niet meer. Na enig overleg (fietsers stuur je niet zomaar weg) mochten wij wel voor één nachtje de tenten opzetten. Tot verbazing van de eigenaar, die de boel nu least om besloten jachtpartijen op Elk te organiseren, was de douche open en stond de boiler aan. Natuurlijk konden we die gebruiken. En of we niet een soda wilden? Coke? Mountain Dew? Toen we die zaten op te drinken op het gras kwam hij nog aanlopen met twee bordjes. Er was nog wat eten over. Heerlijk aangemaakte rijst met een flinke moot heilbot. Dus nu zitten we op een zeer ruime plek, met alle voorzieningen, onze berichten te typen. Veel sterren en een opkomende maan verlichten ons. Heerlijk temperatuurtje. Morgen belooft weer een mooie dag te worden. Op naar de grote tieten!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.