Het kan verkeren

      4 Reacties op Het kan verkeren

Op woensdag vertrokken we met de bus uit Oruro richting La Paz. Met de bus omdat we het niet zagen zitten 3 dagen op een drukke, winderige weg over een hoogvlakte te fietsen. Onderweg kregen we gelijk: er kletterden een paar fikse buien tegen de ruiten. Bij een temperatuur van zo’n 10 graden is dat niet zo fijn fietsen. Als we El Alto binnen rijden (op ruim 4000 meter), krijgen we even een doorkijkje naar het 400 meter lager gelegen La Paz. Dat ziet er prachtig uit.

La Paz vanuit de kabelbaan

Even later duiken we het dal in. De busterminal is aan de noordkant van de stad, ons hostal gelukkig ook. Want fietsen hier is geen doen. Geen vlak stukje weg te bekennen en de Boliviaanse busjeschauffeurs zijn de lompste die ik ooit heb meegemaakt. Ons hostal is mooi, maar zoals bijna alle hostals, hotelletjes en restaurantjes zonder verwarming. Wij gaan nog even de stad in en eten wat bij een Indiër. Ik laat daar de helft van het eten staan, ik ben koud en voel me niet lekker. Om 19:30 uur lig ik schuddend van de kou met al mijn kleren aan in bed. Nog iets later moet ik constateren dat ik diarree heb. Met Annette is het niet veel beter. Na 2 dagen van vooral slapen en snel, snel naar de wc, gaat het langzaamaan iets beter.

Misschien helpen mandarijntjes tegen diarree? Anders zijn ze altijd nog gewoon lekker!

Vrijdagavond durven we een beetje in bouillon gekookte spaghetti te eten. Met redelijk resultaat. Op zaterdag maar weer de stad in. Ik moet een nieuwe tablet hebben. Ik heb de oude op woensdag voor een 2e keer laten vallen. Ditmaal met fatale gevolgen. Een ongeluk komt zelden alleen. Ik weet eenzelfde tablet te scoren als ik had. Helaas is de wifi in ons hostal er op vrijdag mee gestopt. Wordt pas op maandag gerepareerd. Ook scheidt mijn telefoon met Boliviaanse chip er mee uit. Bij navraag krijg ik te horen dat de simkaart en bijbehorend nummer niet op mijn naam geregistreerd staan. Het lukt mij niet om de Entel-vertegenwoordigster tot iets meer actie aan te sporen. Dat is op de glorieuze zondag waarop NAC terugkeer naar de eredivisie afdwingt (en Tom Dumoulin de giro wint). En waarop Annette beroofd wordt van haar portemonnee. Ik probeer zo snel mogelijk haar creditcard te blokkeren. Dat moet telefonisch. Maar mijn telefoon doet het dus niet. Ook die van Annette (T-mobile) weigert vanuit Bolivia met NL te bellen. Maar ik heb mijn Nederlandse Symio-kaartje nog. Alleen ligt mijn telefoon op de hotelkamer aan de stroom en zitten wij ergens anders omdat we wifi nodig hebben. Ik zet mijn kaartje in de telefoon van Annette. Vervolgens probeer ik de simkaart te ontgrendelen. Ik vraag Annette om haar pincode. Na 3 keer proberen zegt de telefoon dat ie geblokkeerd is. Domkop, het is míjn simkaart, met míjn pin! Te laat. PUK-code nodig. Maar die heb ik niet paraat. Gelukkig is Bas nog aan het werk in Groningen. Hij kan telefonisch de creditcard van Annette blokkeren.

’s Avonds bespreken we de alternatieven voor de laatste weken van onze reis. Het weerbericht is belabberd. Van mei tot augustus is de droge tijd in La Paz. Alleen dit jaar niet. En omdat de zon ook amper schijnt, komt de temperatuur in de loop van de dag nauwelijks boven de 10 graden. Ook de Bolivianen klagen. Terecht. Ik heb echt medelijden met alle omaatjes die op een stukje karton gezeten hun spulletjes moeten verkopen. Wat een leven. En wij maar klagen over de opgeschoven pensioenleeftijd…..

Straatverkoop

Al onze alternatieven vragen óf een paar dagen over de hoogvlakte fietsen óf een langere busreis. En waarom eigenlijk? Worden we ongelukkig als we Titicaca of Machu Pichu niet zien? Nee. Probeer ik nu de laatste weken vol te plannen omdat dat oorspronkelijk de bedoeling was? Of heb ik er nog echt zin in? De vraag stellen, is hem beantwoorden. Mijn laatste optie die ik op zondagavond in de groep gooi, is dan ook terugvliegen vanaf La Paz. Daar slapen we een nachtje op. Maandagochtend is het snel duidelijk. Het is mooi geweest! Wel raar dat dat betekent dat we niet meer op de fiets stappen. Onze laatste etappe was naar Oruro. We gooien de knop om en gaan souvenirs kopen. Te beginnen met een warme Alpacatrui voor mij! Het kan verkeren: zaterdag 3 juni staan we op Schiphol!

Lekker shoppen in La Paz!

4 gedachten over “Het kan verkeren

  1. Je broertje

    Goede reis en welkom in Nederland. En weet dat jullie welkom zijn om bij ons te verblijven zolang als je wilt .

  2. Annibeth

    En zo komt een einde aan een hele bijzondere reis. Om voor altijd op te slaan. En waar je regelmatig met veel plezier en weemoed naar terug zal gaan.
    Goede terugreis!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.